Ma double vie

Photobucket

ΧΘΕΣ
Μια ταινία. Δυο γυναίκες, δυο ζωές.. Η μία λαμβάνει μυστήρια αντικείμενα από άγνωστο. Ένας ανεξήγητος έρωτας. Μαριονέττες και μουσική μαγική.
Ανάβω τσιγάρο. Τραβάω το καπνό πολύ αργά, τον νιώθω να κατεβαίνει. Τον νιώθω στο μυαλό μου. Ψάχνω τα cd μου, προσπαθώ να βρω κάτι που να θέλω να ακούσω τώρα, συτή τη στιγμή. Είμαι ανάμεσα σε Paul Desmond και Bach αλλά τελικά επιλέγω Loreena McKennitt.
To στομάχει μου μ’έχει ξεκάνει, τα μάτια μου τσούζουν, η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο είναι αποπνικτική από τα αρωματικά sticks που έχω ανάψει.
Μια βδομάδα που πέρασε.. Κάτι καινούργιο, κάτι απρόσμενο, κάτι τρελό. Βροχή, Εξεταστική, αναμνήσεις, μια φιλοσοφική βραδιά, ένα δοκίμιο του Ζίσκιντ, Στατιστική Ι. Ανεξήγητα νεύρα και ανεξήγητη στωικότητα. Ένας νέος άντρας με μακριά, κατσαρά μαλλιά. Σκέψεις, πολλές σκέψεις. Κι όλα αυτά μια σούπα στο υποσυνείδητο. Όνειρα που με ταλαιπωρούν. Όνειρα που όταν ξυπνάω και συνειδητοποιώ πως τόση ώρα ονειρευόμουνα τρελαίνομαι.
Νομίζω πως έξω βρέχει. Ο Σπύρος λέει πως μ’αρέσει η βροχή γιατί είμαι μελαγχολική. Κι όμως, δεν έχει πέσει ούτε ψιχάλα. Ίσως φταίει η μουσική που αυτή τη στιγμή έχει γίνει Σονάτα για πιάνο «Υπό το σεληνόφως» του Μπετόβεν, ίσως και το μυαλό μου. Ίσως θέλω να βρέξει. Γιατί θα ταιριάζει πιο πολύ στο τώρα ή γιατί έχω μελαγχολήσει.. Ίσως θέλω να έρθεις εδώ.
Μια κατάσταση στην οποία δεν ξέρω τι γίνεται ή γιατί γίνεται ότι γίνεται. Όπως λέει και ο Bono : But I still haven’t found what I’m looking for.
Θέλω να σου γράψω 2 cd, ένα με κλασική μουσική και ένα με experimental. Και να σου δώσω κάτι να διαβάσεις. Δε μπορώ να περιμένω μέχρι αύριο.
Το κινητό χτυπάει. Διαβάζω το μήνυμα και ξαναβάζω τη «Διπλή Ζωή της Βερόνικα» στο DVD-player..

ΣΗΜΕΡΑ
Ο εαυτός μου στο αυτόματο μιας και το μυαλό μου την έχει κάνει. Πήγα 2 φορές σε περίπτερο, έδωσα 10Ε και ξέχασα να πάρω ρέστα. Το κατάλαβα μόνο όταν πήγα να βγάλω φωτοτυπίες για ένα μάθημα και αντί για 26 Ευρώ είχα 10.. Ξέχασα να φάω, το θυμήθηκα κι αυτό μόνο όταν με ρώτησε η μάνα μου «Τι φαγητό είχε στη Λέσχη σήμερα;»..

Και είδα και εσένα. Και δεν το περίμενα. Με ρώτησες αν είμαι καλά, όπως και όλοι άλλωστε. Αφού δεν επικοινωνούσα. Ήμουν τελείως αλλού. Φευγάτη, πώς το λένε.. Σου έσκασα ένα χαμόγελο, μόνο για σένα. Μου χαμογέλασες κι εσύ, μιλήσαμε και μετά πήγα να δώσω. Περιμέναμε με τα παιδιά 40 λεπτά έξω απ’το αμφιθέατρο για να πιάσουμε καλή θέση και σκεφτόμουνα ούτε κι εγώ ήξερα τι. Από την πολλή ορθοστασία άρχισε να με πονά η μέση μου και έκατσα σε μια γωνίτσα μόνη μου. Μόνη παρέα ο καπνός και τα σκονάκια, στα οποία ούτε μια ματιά δεν έριξα. Έβαλα στο CD-player το Soundtrack του «La double vie de Veronique» σε μουσική Preisner, το οποίο παρεπιπτόντως σήμερα άκουγα όλη μέρα στο repeat ολόκληρο από τις 10 το πρωί ως τώρα. Μοναδικές «παύσεις» η μία ώρα που έκατσα να γράψω Στατιστική και όταν μιλάγαμε. Κατά κάποιο τρόπο αυτή η μουσική με βοηθά να βυθίζομαι στον κόσμο μου, να τους ξεχνάω όλους και όλα. Καλά όχι όλους.. Όχι εσένα.


– Μα αυτόν βρήκες παιδί μου;; Μα έχει το ένα και το άλλο και..
Εγώ αυτόν θέλω.
– Μα δεν είναι για σένα. Γιατί δε λες ναι σ’αυτό το καλό παιδάκι που σε κοιτάει στα μάτιας
– Δε με νοιάζει. Αυτόν θέλω. Τέρμα.

Τι μπορείς να απαντήσεις στο «Εγώ αυτόν θέλω» ; Είναι αποστομωτική απάντηση. Δεν υπάρχει λογική στον έρωτα. Ούτε μέτρα, ούτε σταθμά. Ο καλός λύκος του Αρκά ερωτεύτηκε μια προβατίνα..

Kαι λίγος Pablo Neruda για καληνύχτα :

Ι)Και για μένα θυμήσου πως ξυπνώ μες στο κλάμα,
γιατί είμαι στα όνειρά μου κάποιο παιδί χαμένο

Να μ’ακολουθάς μες στα όνειρά σου
και να μου λες την ώρα του φωτός

ΙΙ) Σ’αγαπώ μη γνωρίζοντας πως, από που και από πότε
Σ’αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια
Σ’αγαπώ γιατί έτσι γιατί δεν ξέρω μ’άλλον τρόπο

*μετάφραση Ηλία Ματθαίου

Advertisements

~ από justelene στο Φεβρουαρίου 4, 2008.

7 Σχόλια to “Ma double vie”

  1. Όπως το είπες,είναι αποστομωτική απάντηση το «Εγω αυτον θελω».Την είπα κάποτε και δεν τη μετάνιωσα ποτέ.Κάτι που νομίζω ότι σου πάει:
    Che fece …. il gran rifiuto
    Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
    να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
    έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

    πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
    Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
    όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
    εκείνο το όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)

  2. Έλα ρε.. Το διάβαζα χθες το βράδυ!!!!

  3. Όταν, μέσες-άκρες, έχεις ζήσει όλα όσα περιγράφεις (από το πολυήμερο «κόλλημα» μ’ ενα τραγούδι ή μ’ ένα σιντί ολόκληρο, μέχρι τα σκονάκια στην εξεταστική κι από την πλήρη αίσθηση «εκτός τόπου και χρόνου» μέχρι τον Μεγάλο Ερωτικό πόνο (όχι του Χατζιδάκι!), τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χαμογελάσεις γλυκόπικρα…
    Για να ενταχθώ κι εγώ στον κύκλο των χαμένων ποιητών (μετά τον Νερούδα και τον Καβάφη), θα θυμηθώ τον Ελύτη και θα σου πω ότι ίσως ήταν καλύτερα που δεν έβρεξε, διότι…
    «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
    Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
    Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!»…
    🙂

  4. Πολυ απλα,καλα κανεις!

  5. Καλησπερα και καλη εβδομαδα justelene…

  6. Πολύ όμορφο κείμενο και υπέροχη ιδέα ο Νερούδα στο τέλος. Πρόσφατα ανακάλυψα το μπλογκ σου και το έχω λατρέψει! Το πρόβλημα «Εγώ αυτόν θέλω» το αντιμετωπίζω κι εγώ… Φυσικά και καλά κάνουμε!

    Να ‘σαι καλά Justelene

  7. afou tn agpises toso ti veronique ki esu,rixe mia matia sta meri mas
    wraios o nerouda sto telos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: