this old house (part 3) :Le Vent Nous Portera

Photobucket

Μπήκα σαν τον κλέφτη για άλλη μια φορά μέσα. Τα ίδια χάλια.
Χαλάσματα και μπάζα παντού, παρατημένα γύρω γύρω.
Υπήρχε αυτός ο τόνος εγκατάλειψης χωρίς ωστόσο το κτίριο να χάνει την αίγλη του.
Μπήκα στο δωμάτιο με τα συνθήματα και τον μοβ τοίχο.
Έκανα μια βόλτα και έμεινα να χαζεύω απ’το παράθυρο.
Είχα μια περίεργη αίσθηση στο στομάχι.

Άρχισε να φυσά και ένιωσα μια ψύχρα.
Τύλιξα την εσάρπα μου καλύτερα, έστριψα τσιγάρο και πλησίασα στο παράθυρο να δω τι παίζει δίπλα.
Στο μυαλό μου μια εύθυμη μελωδία από τραγούδι της Φιτζέραλντ, το σιγομουρμουρίζω.
Κι εκείνη την ώρα σκας εσύ, και με παίρνεις αγκαλιά.
Στα χέρια σου ένα περίεργο δώρο. Ένα κολιέ από υλικό που πλάθεται και μπορείς να φτιάξεις το κολιέ όπως εσύ θέλεις.
Μετά τις αγκαλιές και τα φιλιά φεύγουμε με τη μηχανή και καταλήγουμε στην Πλάκα, σ’ένα καφενεδάκι δίπλα στην αρχαία αγορά.
Ξύλινες καρέκλες κάτω από μια βουκαμβίλια και θέα από ψηλά.
Τα νέα σου, τα νέα μου, διηγήσεις και εξιστορήσεις που διακόπτονται από γέλια και φιλιά.
Η ώρα περνά χωρίς να το καταλάβουμε και πρέπει εγώ να γυρίσω σχολή κι εσύ δουλειά.
Αρχίζει να φυσάει, λουλούδια απ’τη βουκαμβίλια χορεύουν στον αέρα ενώ ένας τυφλός παίζει ακορντεόν.
Περπατήσαμε λίγο τριγύρω, έχει κάτι από ένα χαμένο παρελθόν, μια αίσθηση αίγλης.
Πλανόδιοι πωλητές, τύποι με χειροποίητα κοσμήματα, παιδάκια που ζητιανεύουν στα σουβλατζίδικα.
Μια μπάντα που έχει ντυθεί με μεταξωτά, δαντελένια, και χρυσά ρούχα χαίρεται που μας βλέπει.
Και παίζει απόσπασμα απτο Ρωμαίο και την Ιουλιέτα του Προκόφιεβ.
Δυο περιστέρια πετούν πάνω μας. Κυνηγά το ένα το άλλο. Κάποια στιγμή συναντιούνται. Χαϊδεύονται.
Και ξανά πάλι απ’την αρχή το κυνηγητό.
Το παιχνίδι.
Έχουμε ήδη φτάσει στη μηχανή..

Σε λίγα λεπτά μ’αφήνεις έξω απ’το παλιό κτίριο.
– Και είπαμε ε.. Από’δώ και πέρα θα μιλάμε τηλεφωνικά και θα πετάγομαι τα Σαββατοκύριακα να σε βλέπω. ΟΚ ;
– Ό,τι θέλεις.
– Ό,τι μπορώ..

Ποιος γυρνάει για να μπει σε μάθημα τώρα..
Και πρέπει να βρω και μια δικαιολογία για την απουσία μου.
Με το που μπαίνω στο ασανσέρ με πετυχαίνει ένας εκ των τρελών.
«Πρέπει να κάνουμε Διοικητικό Συμβούλιο.»
Χριστέ μου..
Δε γαμιέται.. Ας κάνουμε και ένα ΔΣ να γουστάρουμε..

Advertisements

~ από justelene στο Ιανουαρίου 14, 2009.

Ένα Σχόλιο to “this old house (part 3) :Le Vent Nous Portera”

  1. «- Ό,τι θέλεις.
    – Ό,τι μπορώ..»

    άχου πόσο μοιάζουν κάτι ιστορίες..
    νομίζω είναι το κλειδί.το κλειδί είναι να κάνεις ό,τι μπορείς για την ιστορία σου.γιατί «ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει μια φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής»…έχω μια αλλόκοτη σιγουριά πως ξέρεις από πού είναι η ατάκα αλλά εγώ θα το πω γιατί μ αρέσει να το λέω: ο άνεμος κουβάρι.Le vent..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: