Papillon

Photobucket

Γυρνάμε σπίτι. Ας πάμε από Περιφερειακό. Και από εκεί και πέρα το χάος. Θυμάμαι μόνο το κόκκινο αμάξι, μια γρήγορη δική μας στροφή και μετά ένα τεράστιο βουητό, θραύσματα από γυαλιά, φωτιά και μια μυρωδιά. Αστραπιαία όλα αυτά.

Με το που μπήκα σπίτι πήγα στην κουζίνα. Έβγαλα όσες μπύρες βρήκα στο ψυγείο και πήγα στο δωμάτιό μου. Κλειδώθηκα, έκλεισα το κινητό, έβαλα τέρμα μουσική στο discman και χώθηκα στο κρεβάτι. Δεν είχα μυαλό. Πέρασαν κάποιες μέρες έτσι. Δεν είχα όρεξη να φάω τίποτα. Ούτε τις μπύρες είχα αγγίξει. Δεν πήγαινε τίποτα κάτω. Έπινα δύο με τρία ποτήρια νερό μόνο. Υπάρχουν στιγμές που θες να πονέσεις το σώμα σου, μήπως και καταφέρεις να ξεχάσεις μέσω του σωματικού πόνου τον πνευματικό. Προσπαθώ να μην ακούω ότι ακούγαμε μαζί, να μη βλέπω ταινίες που θα σου άρεσαν, να μη διαβάζω όσα βιβλία μου πρότεινες. Στο δωμάτιό μου σκοντάφτω σε πράγματά σου. Για μια στιγμή σκέφτομαι να τα πετάξω όλα, αλλά καταλαβαίνω πως θα’ταν μάταιο. Δεν είναι που’σαι στη μουσική, στα βιβλία, στο σινεμά.. Είναι που’σαι στο μυαλό μου. Και ξάφνου μου’ρχεται στο νου, η πρώτη μας κοινή έξοδος..

Ανάβω τσιγάρο και ακολουθείς. Για λίγες στιγμές δε μιλά κανείς απ’τους δυο. Αμηχανία, άγχος, τι να σου πω.. Μας επισκιάζουν οι φωνές απ’τα γύρω τραπέζια και oι Portishead. Ξάφνου πετάγομαι να πω κάτι και ταυτόχρονα μιλάς κι εσύ. Γελάμε. Και η νύχτα κυλά κάπως έτσι. Κάμεις σαρδάμ όταν γελάς, ρίσχνω την καρέκλα μου κάτω (και μαζί της πέφτω κι εγώ), αλλά όλα συνεχίζουν. Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στον ηλεκτρισμό. Αποφεύγεις να με κοιτάξεις, προσπαθώ να σε δω κατάματα, ένα κυνήγι βλεμμάτων, ένα παιδικό παιχνίδι. Μου σκας ένα χαμόγελο μόνο για μένα, ενώ εγώ δεν έχω σταματήσει να χαμογελάω όλη τη βραδιά. Άλλο ένα Haig παρακαλώ. Με πάγο. Σου πάει αυτό που φοράς. Κι εσύ ν’αφήνεις το μαλλί κάτω.Αρχίζουμε σιγά σιγά να φτιάχνουμε κλίμα. Η συζήτηση έχει ανάψει και τα γέλια δίνουν και παίρνουν. Μου πιάνεις το χέρι, σκέφτομαι πως ξαναζώ το φλερτ από την αρχή. Ερχόμαστε όλο και πιο κοντά, τα πρόσωπά μας απέχουν μερικά χιλιοστά. Μια πεταλούδα της νύχτας περνά από πάνω μας και χάνεται..

Advertisements

~ από justelene στο Μαΐου 21, 2008.

6 Σχόλια to “Papillon”

  1. Ελπίζω να είναι φανταστική η ιστορία γιατί έχω ζήσει παρόμοια και ξέρω. Δεν θέλω να θυμάμαι…

  2. η ιστορία αυτή Nathalie μου είναι αλήθινη ή φανταστική ?
    Ελπίζω το δεύτερο …
    Φιλιά πολλά πολλά
    Καλημέρα …

  3. Στο «Ο αφρός των ημερών» Ο Boris Vian αναφέρει στον πρόλογο:»…η ιστορία είναι αληθινή αφού την έπλασα εγώ με τη φαντασία μου, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία λέξη…»!Πάντως στη σκηνή με portishead θα ταίριαζε να λένε το «Strangers» ή το «Roads» κατά την ταπεινή μου άποψη!Να είσαι καλά justelene..

  4. Pe8ane to palikari?

  5. borei na pe8ane stin psuhi tis ena meros tou..

  6. παπιγιόν παπιγιόν
    μπαρούφ, ιλ μπαρούυυυφ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: