Amsterdam diaries

«Με τα πρώτα αγγίγματα της Αγάπης όλοι γίνονται ποιητές.»
«Έρως εστί το κινούν αίτιο του σύμπαντος»

Πλάτωνας

Photobucket

I.

Περιμένεις
Κι όταν έρχεται αυτός
Εξαφανίζεσαι εσύ
Η αλκοολική μουσική να σηματοδοτεί το ρυθμό
Ένα ατέλειωτο τέμπο να σε διαπερνά

Να σε βλέπω από μακριά
και να χαίρομαι πριν σ’αντικρύσω
Οι τελευταίες ώρες, οι ονειρεμένες στιγμές

Σ’αυτή την πόλη είναι πολύ εύκολο να χαθείς
Ακόμα κι εσύ
Πόσο μάλλον εγώ που πνίγομαι στα μάτια σου

Άνοιξε την πόρτα κι άκου μια φωνή

ΙΙ.
Θέλω να σε προστατέψω απ’όλους και όλα
Εγώ. Ναι, εγώ.
Χάνομαι στο όραμά σου
Μετά από λίγο τυφλώνομαι
Και σαν τυφλόμυγα μιλώ τη γλώσσα του σώματος
Κι εσύ μου απαντάς με λέξεις

Δε χρειάζεται να μιλάς
Μου φτάνει που’σαι ‘δώ

Κάτι έχει αλλάξει μέσα μου
Άναψε ένα μικρό φωτάκι
Έχω κάτι στο σώμα μου που με καίει
Κι όταν σε βλέπω φουντώνει η φωτιά

Όσο έλειπες άρχιζε να ψιχαλίζει
Με το που έφτασες ξεκίνησε η μπόρα
Κόκκινο, πολύ κόκκινο
Να ποτίσει σαν αίμα

ΙΙΙ.
Να χρειάζεσαι κάποιον και να’ναι μακριά
Κι όταν καταφέρνεις να μείνεις μαζί του
Απλά να θες να τον αποκλείσεις απ’τον κόσμο για δεκαπέντε ώρες
Και να θέλει κι εκείνος

Σε βλέπω να κοιμάσαι και χαμογελάω

Χαίρομαι που υπάρχεις

ΙV.
Άρχισα να στροβιλίζομαι σ’έναν ήχο
Να φωνάζω τ’όνομά σου δειλά δειλά
Και να νιώθω ελεύθερη σ’ένα κλουβί

Όλα γύρω μου άρχισαν να γίνονται θραύσματα
Απειροελάχιστα κομμάτια που ξεπηδούν απ’το νου

Μεταμορφώθηκα σε πεταλούδα για να το σκάσω απ’τη φυλακή μου
Αλλά δεν ήθελα να βγω
Και μες σ’αυτό το κοσμογονικό συμπόσιο εμφανίστηκες
Κι άρχισα να πλησιάζω το φως

Advertisements

~ από justelene στο Μαρτίου 10, 2008.

9 Σχόλια to “Amsterdam diaries”

  1. Να υποθέσω ότι πέρασες καλά στο Άμστερνταμ (και άρα αυτό το ποστ αποτελεί και έμμεση απάντηση στο ερώτημά μου -σε άλλο ποστ- πώς πέρασες;);
    😉

    Ας μου επιτρέψει ο κύριος Πλάτων -ή ό,τι έχει μείνει από αυτόν στο χωροχρόνο!- να διαφωνήσω: δεν γίνονται όλοι ποιητές με τα πρώτα αγγίγματα της αγάπης. Πρέπει και να τό ‘χεις μέσα σου. Κι εσύ, απ’ ό,τι φαίνεται, τό ‘χεις! 🙂

    Νομίζω ότι η τελευταία στροφή περικλείει όλο το μεγαλείο της αγάπης. Το μέγα μυστήριό της.
    Η αγάπη είναι θεία. Η αγάπη είναι θεός…
    Και ο άνθρωπος γίνεται θεός μέσα από την αληθινή αγάπη.
    Και πλησιάζει, τελικά, το Φως…

  2. «Περιμένεις
    Κι όταν έρχεται αυτός
    Εξαφανίζεσαι εσύ»

    κι όταν φεύγει μένει ένα τίποτα – να με συγχωρείτε, αλλά αυτό δεν είναι αγάπη, είναι νεύρωση…

  3. @ εν πλω
    Πέρασα απερίγραπτα ωραία.. Το καλύτερο ταξίδι που’χω πάει ως τώρα ασυζητητί! Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η δε ανάλυση στο τέλος με κάνει και νιώθω μια ικανοποίηση βλέποντας πως καθαρά προσωπικά βιώματα ο καθένας μπορεί να τα εξηγήσει ή να τα νιώσει αλλιώς ανάλογα με τις δικές του εμπειρίες..

    @vromios
    Θα σου απαντήσω με μια φράση του Τζελαντίν Ρούμι : «Σκέφτηκα πόσα θα του πω όταν τον συναντήσω . Τον είδα και δεν έβγαλα μιλιά.»

  4. Ερως ανικατε μαχαν….

  5. Πρέπει να είσαι πραγματικά πολύ ερωτευμένη … Αυτά που γράφεις είναι λόγια που τα λέει μόνο η ψυχή.
    Χαίρομαι που πέρασες καλά στο ταξίδι .

  6. Nathalie αν βρεις χρόνο πέρνα από το blog μου και διάβασε το ποστ «Σκιές» . ‘Εχω γράψει κάτι στίχους και θα ήθελα τη γνώμη σου …

  7. Ναταλάκι πέρνα να λάβεις μια πρόσκληση που σε περιμένει στο κάστρο…:@)

  8. πολυ ομορφο.
    μπραβο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: