Τhe past is a grotesque animal

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Είμαι σε μια περίεργη φάση τελευταία. Δεν ξέρω, έχω την εντύπωση ότι δεν ζω τη ζωή μου. Κι όχι όπως λένε τα περιοδικά «δεν κάνω πράξη τα θέλω μου»,κλπ. Όχι.. Νιώθω ότι απλά την παρακολουθώ. Δε συμμετέχω.

Και είναι και το άλλο. Ξαφνικά σε θυμήθηκα. Τελείως ξαφνικά. Είχα τόσους μήνες να σε σκεφτώ.. Αλλά ο συνδιασμός μουσική και γαμωκερός σκοτώνει. Έτυχε να’μαι μόνη μου τις προάλλες και άρχισε να βρέχει μανιωδώς. Είχα την playlist στο shuffle και διάβαζα. Στην ουσία δεν άκουγα τη μουσική, είχα συγκεντρωθεί στο βιβλίο. Κι όμως, ξαφνικά άρχισα να νιώθω ένα συναίσθημα δυσφορίας. Δε καταλάβαινα για ποιο λόγο γίνεται αυτό, όταν ξαφνικά κατάφερα κι εντόπισα την πηγή του προβλήματος : η μουσική. Βλέπεις, αν έχεις συνδέσει ένα πρόσωπο με κάποια μουσική, ακόμα και αν το έχει ξεχάσει το μυαλό σου, δεν το έχει ξεχάσει το σώμα σου. Και η βροχή έξω δυνάμωνε..

Ε από τότε είμαι σα χαμένη. Άρχισα να θυμάμαι μία-μία εκείνες τις μέρες τις περσινές με κάθε λεπτομέρεια. Και άκουσα τα CD που μου’χες γράψει ένα-ένα. Ολόκληρη τη στίβα. Άμα σου έβαζα ένα από αυτά για να καταλάβεις πως νιώθω θα ήταν το «Concerto d’Aranjuez».

Και όποτε πηγαίνω στη δουλειά δε σκέφτομαι τη δική μου δουλειά αλλά τη δική σου. Ξέρω πως είναι τόσο κοντά. Πως είσαι τόσο κοντά.. Πέρσι όποτε ερχόμουν μου φαινόταν ολόκληρο ταξίδι η διαδρομή και τώρα την κάνω κάθε μέρα..

Και φυσικά υπάρχουν και τα σημεία που νιώθω ότι κάποιος μου κάνει πλάκα.’Οτι παίζει με τον πόνο μου που λένε. Όπως για παράδειγμα σήμερα το πρωί που μπήκα σ’ένα μαγαζί που παίζει συνήθως μουσική τύπου Coldplay και Alanis και έπαιζε Silje Nergaard. Αν είναι δυνατόν.. Μια τραγουδίστρια που δεν είναι γνωστή ούτε στη χώρα της καλά καλά. Κι εγώ τυχαία την έμαθα. Και να ακούω τραγούδι της στο πιο απίστευτο μέρος. Σα να μου έλεγε κάποιος ότι άνοιξε Derti Fm και έπεσε πάνω σε Μωρά στη Φωτιά. Και γιατί να το κάνω τόσο θέμα; Έλα μου ντε.. Μάλλον γιατί ήσουν το μόνο άτομο που την ήξερε..

Θέλω ν’αγκαλιάσω κάποιον χωρίς να με ρωτήσει γιατί και απλά να μου το ανταποδώσει. Να νιώσω ζεστασιά. Αμέσως σκέφτομαι την καλή μου τη γιαγιά. Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι γιαγιά τέλος. Και απλά δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Και πάω και αγκαλιάζω τον παππού μου. Και αμέσως αισθάνομαι πως κι αυτός είναι τόσο μόνος όσο εγώ..


It’s so embarassing to need someone
Like I do you
How can I explain??
I need you here and not here too

Advertisements

~ από justelene στο Νοέμβριος 10, 2007.

2 Σχόλια to “Τhe past is a grotesque animal”

  1. Ασε τη βροχη,απλα να περασει….Στο μεταξυκατι γονιμο θα αφησει……Να προσεχεις τον εαυτο σου,η μαλλον,μη το προσεχεις και τοσο…..αστον…..

  2. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: