Narrow daylight

Στον Α. που με ενέπνευσε να το γράψω και τώρα δεν ξέρω που είναι..

Μας γνώρισε εκείνη η Ιταλίδα ζωγράφος. Ήταν τότε, μετά από εκείνο το φεστιβάλ κινηματογράφου. Βρεθήκαμε να μιλάμε για το φιλμ του Ελληνοαμερικάνου. Ακόμα θυμάμαι τη φράση του που μας είχε κάνει εντύπωση : «Μονοπάτια και δάση. Η διαφορά πριν από κάθε μονοπάτι είναι το δάσος».. Ανακαλύψαμε ένα σωρό κοινά και ξεχάσαμε το χρόνο. Το ίδιο βράδυ ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Με κοίταξες έντονα και μού’πες «Δε θα χαθούμε, ε;»..
Και φυσικά δε χαθήκαμε. Το αντίθετο μάλλον. Προσκολληθήκαμε ο ένας στον άλλο σε βαθμό που για πολλούς η σχέση μας να θεωρείται αφύσικη. Υπερέβαινε κάθε όριο και κάθε φαντασία. Ήταν απόλυτη.
Βέβαια τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Εγώ ήθελα να μπω Παιδαγωγικό που είχε υψηλή βάση τότε κι εσύ είχες τη Σχολή. Και έπρεπε να διαβάζεις. Δε σε έπαιρνε να το καθυστερήσεις με την Ιατρική.. Κι όμως πάντα βρίσκαμε κάποιο χρόνο για να’μαστε μαζί. Κλέβαμε στιγμές.
Κατάφερα να περάσω εκεί που ήθελα και μάλιστα Αθήνα. Όταν το μάθαμε η πρώτη σου φράση ήταν «Δε θα μου φύγεις».. Ξεκίνησα στη Σχολή κι εσύ άρχισες το Αγροτικό. Πήγες Κόρινθο και πηγαινοερχόσουν. Με κάτι διαδικαστικά τέλειωσες νωρίτερα και ήρθες αθήνα. Τα πράγματα έγιναν αρκετά πιο εύκολα. Βρήκα δουλειά ως σερβιτόρα και αρχίσαμε να συζούμε. Μια πολύ μικρή γκαρσονιέρα που ίσα-ίσα μας χώραγε. Θυμάμαι που γυρνούσα από τη δουλειά κι εσύ απ’το νοσοκομείο και νιώθαμε μια ανακούφιση.. Ήμασταν στο σπίτι μας.
Όσον αφορά την ειδικότητα ήθελες να γίνεις παθολόγος. «Να έχεται ο άλλος με ένα πυρετό και να μπορώ να βρω τι έχει. Που οφείλεται ο πυρετός». Επιστήμη.. Σε θαύμαζα για την προσήλωση και το ενδιαφέρον σου. Με το που έμπαινα σε νοσοκομείο φρίκαρα. Με έπιανε κατάθλιψη με τους άρρωστους. Εσύ το έβλεπες αλλιώς. Μου έλεγες «πρέπει να κάνω κάτι για να τους κάνω καλά».
Εκείνη ήταν η καλύτερή μας περίοδος νομίζω. ζούσαμε τα πάντα στο έπακρο. Πηγαίναμε σε εκθέσεις και φεστιβάλ, σε συναυλίες και σε θεατρικές παραστάσεις και για ποτό μετά. Ήταν σα να φοβόμασταν για το μετά. Κι έτσι προσπαθούσαμε να ξεζουμίσουμε κάθε σταγόνα ζωής.
Διορίστηκα στη Ρόδο. Πήγα. Μου άρεσε η δουλειά μου και δεν έβλεπα άλλο τρόπο να την εξασκήσω. Τη μια κατέβαινες την άλλη ανέβαινα. Το παλεύαμε. Μέχρι που μου’ρθες ένα μεσημέρι Παρασκευής και μου το ανακοίνωσες: «Έκανα αίτηση για τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα». Χάρηκα μεν γιατί ήξερα ότι το ήθελες τρελά και ήξερα πόσο το είχες ανάγκη να βοηθήσεις αλλά απ’την άλλη δεν ήξερα που θα κατέληγες.. Τελικά σε πήραν και θα πήγαινες στο Ζαΐρ για 6 μήνες. Δε μπορούσα να αφήσω τη δουλειά και να έρθω μαζί σου. Μου έλεγες «‘Ελα μωρέ.. 6 μήνες είναι. Να δεις πως θα περάσουνε..». Ανταλλάξαμε 2 μεγάλα τετράδια όπου θα γράφαμε ο ένας στον άλλο, θα ζωγραφίζαμε, θα κολλάγαμε πράγματα.. Μόλις γύρισες τα ανταλλάξαμε. Ήρθες και ήσουν όλο χαρά. Για ένα μήνα ήμασταν μαζί σχεδόν όλο το 24ωρο.. Αλλά ένα πρωί μου πες «Μάτια μου δε μπορώ. θέλω να ξαναπάω. Εκεί ανήκω. θέλω να πηγαίνω στις πόλεις και στα χωριά, στις διάφορες φυλές, στους φτωχούς, σ’όσους με χρειάζονται. «. Δε μπόρεσα να σου πω τίποτα. Απλά όσες ώρες μας έμεναν μείναμε εκεί αγκαλιλα. Το πρωί μ’αποχαιρέτησες κι έφυγες.
Κι ύστερα ήρθε στη ζωή μου ο Στέφανος. Φοβερό άτομο. Μ’αγάπησε τόσο που με έκανε να τον αγαπήσω. Μετά από 3 χρόνια κάναμε ένα γιο και σε άλλα 2 μια κόρη.
Σε σκεφτόμουν κάποια βράδια. Τις περισσότερες φορές σαν μια ανάμνηση,σαν κάτι μακρινό. υπήρχαν όμως και φορές που ήσουν τόσο κοντά..
Και ένα πρωί έπεσα πάνω σου. Ήταν μόλις βγαίναμε με τον μικρό απ’τον οδοντίατρο. Με το που σε αντίκρυσα τα ξέχασα όλα: σπίτι, οικογένεια, δουλειά.. «Τι κάνεις ;» , με ρώτησες και δεν ήξερα τι να σου απαντήσω. «Καλά», κατάφερα να ψελίσω εν τέλει. «Εσύ; Πώς και δε βρίσκεσαι σε καμιά λατινοαμερικάνικη χώρα; » . «Η μαμά μου..’. «Τι έγινε; «, είπα και σε κοίταξα έντρομη. Δε χρειάστηκε να μου απαντήσεις. Κατάλαβα. Δεν είχα ξεχάσει να διαβάζω τα μάτια σου. Σ’αγκάλιασα και σου πρότεινα να κάτσουμε κάπου. » Πώς είναι η ζωή σου; Βλέπω έχεις και παιδί.. Πόσο απίστευτο μου φαίνεται..». «Κι έχω κι άλλο ένα στο σπίτι.».. «Πωπω.. Εγώ δεν έκανα τίποτα. Τι οικογένεια να κάνει κανείς αν αλλάζει χώρα διαμονής κάθε τόσο; Βλέποντας το μικρό τώρα σε ζηλεύω. Ξέρεις,η μαμά μού άφησε το σπίτι. Σκεφτόμουν πως έχω κουραστεί πια με τις τόσες μετακινήσεις. Θα’θελα να πάω στην Ινδία και να μείνω μόνιμα εκεί. Θα δουλεύω αφιλοκερδώς και θα ζω με τα χρήματα από το νοίκι που θα παίρνω από το σπίτι της μαμάς.» «Ώστε μόνιμα ε; «..
Γύρισα σπίτι με το μικρό. Μαγείρεψα και φάγαμε όλοι μαζί. Έντυσα καλά τα παιδιά και πήρα τη μικρή αγκαλιά. «Στέφανε πάω τα παιδιά στις κούνιες». «Καλά να περάσετε..». Πήγα στη γωνία. Δεν άργησες να φανείς. Στην τσάντα μου είχα  διαβατήρια και αεροπορικά εισιτήρια..

Advertisements

~ από justelene στο Οκτώβριος 3, 2007.

10 Σχόλια to “Narrow daylight”

  1. Καπως ετσι γινονται τα πραγματα…..
    Αργα η γρηγορα…….
    Παιρνουν το δρομο τους……
    Οι «χθονιες» επιθυμιες γινονται ουρανοι,
    καταγαλανοι……
    Καλο απογευμα…..

  2. με καθήλωσε η ιστορία σου…πολύ έντονη,πολύ ζωντανή.
    Η αλήθεια είναι ότι τα απωθημένα μας μας ακολουθούν μια ζωή…

  3. @ Kaveiros
    Wraia to e8eses.

    @phgh
    Poso dikio exeis..

  4. Αχ…πολύ με άγγιξε η ιστορια σου, ελπίζω να σε δω το Σάββατο να τα πούμε από κοντά. Φιλιά!

  5. Thanks sevi! Kata pasa pi8anothta 8a ta poume..

  6. An den to exeis diavase to «Sto dromo tou feggariou» , ala prosopika den simfono me tin egkatelapsei ton paidion oso megali kai an einai auti i agapi.

  7. Ma den egataleipei ta paidia.. Ta pernei mazi ths!

  8. den to les kapou gia na to katalavo etsi kati ginetai 😉

  9. Έντυσα καλά τα παιδιά και πήρα τη μικρή αγκαλιά. “Στέφανε πάω τα παιδιά στις κούνιες”. “Καλά να περάσετε..”. Πήγα στη γωνία. Δεν άργησες να φανείς. Στην τσάντα μου είχα διαβατήρια και αεροπορικά εισιτήρια..

  10. Signomi den to katalava

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: