Οι περιγραφές της Αμαλίας live

O παππούς μου μπήκε στο νοσοκομείο την Τετάρτη. Εγκεφαλικό. Εγώ το έμαθα την Πέμπτη, «για να μη στεναχωρηθώ». Με το που το έμαθα έτρεξα στο νοσοκομείο.

Πάντα με φρίκαραν τα νοσοκομεία : οι λευκές ποδιές, άνθρωποι με μπιτζάμες από ‘δώ και από ‘κεί, δίσκοι, οροί, διάδρομοι.. Τρέμω. Με το που φτάνουμε βλέπουμε τη θεία μου που ήταν μαζί του από το πρωί. «Έπεσε κάτω» μας λέει. «Όλο το πρωί ήμουνα δίπλα του, ούτε για τουαλέτα δεν έχω πάει (τουαλέτα που είναι μέσα στο δωμάτιο), περίμενα να έρθετε. Είναι ανήσυχος και δεν του δίνουν ηρεμιστικό γιατί έχει υψηλή πίεση. Γι’αυτό κάθομαι συνέχεια δίπλα του. Αλλά ήρθε η νοσοκόμα μέσα και μας είπε να βγούμε έξω για να πάρει πίεση από όλους τους ασθενείς και με τη νοσοκόμα μέσα έπεσε κάτω. Δεν τον προλάβανε«.

Η μύτη του αιμορραγεί, στο κεφάλι του έχει ένα καρούμπαλο. Μας φέρνουν πάγο κι ένας νοσοκόμος έρχεται και βάζει κάγκελα στο κρεβάτι. «2 μέρες είναι εδώ, γιατί δε βάλατε προηγουμένως κάγκελα;;» ..»Δεν το σκεφτήκαμε». Τι να απαντήσεις τώρα σε αυτό;

Είναι ανήκουστο όμως. Άνθρωπος με πρόσφατο εγκεφαλικό και να πάθει τέτοιο πράγμα όχι επειδή φταίει ο ίδιος αλλά λόγω της αδιαφορίας και της απροσεξίας των γιατρών και των νοσηλευτών. Μα με τη νοσοκόμα μέσα στο θάλαμο και να πέσει;; Και αυτή η νοσοκόμα από τη στιγμή που της τόνισε η θεία μου ότι ο άνθρωπος έχει πρόβλημα γιατί δεν άφηνε τη θεία μου να μείνει μέσα;; Την πίεση θα έπαιρνε, δεν θα έκανε κωλονοσκόπηση..

«Άσε», μου κάνει η άλλη μου θεία, που έμεινε μαζί του το πρώτο βράδυ. «Είναι τραγικοί, όλοι τους εδώ μέσα. Αν δεν τρέξεις εσύ, αν δεν ζητήσεις, σε ξεχνάνε. Ρε εδώ δε μου έδωσαν πάπια. Θεωρούσαν αυτονόητο ότι θα έχω μαζί μου. Άσε που όλη μέρα είναι με ένα κινητό στο χέρι.»

Πάω στον παππού. Είμαι τρομοκρατημένη, αλλά προσπαθώ να το κρύψω. Του χαμογελάω. «Το Ναταλάκι μου», λέει μόλις με βλέπει, αν και έχει δυσκολίες στην ομιλία. Γενικά είναι σαν χαμένος. Του μιλάω και ενώ δείχνει πως με ακούει ψάχνει να βρει από που έρχεται η φωνή. ¨Πάλι καλά που σας αναγνώρισε. Χθες δεν μας αναγνώριζε καν»..

Ο πατέρας μου ψάχνει να βρει κάποιο γιατρό, μια νοσοκόμα. «Ο άνθρωπος έπεσε και μια εξέταση δεν του έκαναν. Χτύπησε το κεφάλι του και το μόνο που έκαναν ήταν να φέρουν πάγο». Με τα πολλά τον πάνε για Αξονική.

Ένας γέρος στο διπλανό κρεβάτι αρχίζει να βγάζει αίματα από το χέρι του. Η γυναίκα του τρέχει έξω να βρει κάποιον. Συναντά τη νοσοκόμα. «Σε λίγο θα έρθω». Μετά από κάνα δεκάλεπτο η γυναίκα τρέχει να την ξαναβρεί και η νοσοκόμα της απαντάει «Ε.. Μη τα θέλουμε και όλα δικά μας. Θα έρθω..».

Περιμένουμε να τελειώσει η Αξονική. Καθυστερεί γιατί τον έχουν πάει σε ένα νοσοκομείο δίπλα μιας και αυτό που είμαστε δεν είναι εξοπλισμένο.

Οι τραυματιοφορείς τον φέρνουν και τον βάζουν στο κρεβάτι. Κοιτάν τον πατέρα μου στα χέρια και στην τσέπη. Δεν τους δίνει τίποτα. «Τι να τους δώσω; Αυτή δεν είναι η δουλειά τους ; Μισθό δεν παίρνουν; Άσε που είναι τραυματιοφορείς. Η νοσοκόμα ή η γιατρός θα τον ξαναδεί, θα τον προσέξει. Λες πάει στο διάολο. Οι τραυματιοφορείς όμως τον είδαν για 10 λεπτά.».. Η γιαγιά λέει «Χθες που τον έφεραν και δεν τους δώσαμε τίποτα, με το που βγήκαν έξω είπαν Στο διάολο να πάτε«..

Έρχονται τα αποτελέσματα της Αξονικής. Ευτυχώς δεν προκλήθηκε κάποια βλάβη.

Εγώ κολλημένη στον παππού. Και αυτός να λέει «Φύγετε, δεν σας χρειάζομαι, μια χαρά είναι. Στη θεία μου και στο μπαμπά μου λέει «Πηγαίντε στα παιδιά σας». Θέλω να μείνω μαζί του το βράδυ, αλλά γράφω εξετάσεις στο σχολείο. Φεύγουμε αλλά το μυαλό μου είναι εκεί. Ξέρω ότι η θεία μου θα τον προσέχει και θα τον φροντίζει, αλλά σκέφτομαι πόσο τραγικό είναι το να βλέπεις τον άνθρωπό σου να έχει πρόβλημα και να παθαίνει κάτι εξαιτίας των υπεύθυνων. Κι εσύ να μη μπορείς να κάνεις τίποτα..

Advertisements

~ από justelene στο Ιουνίου 9, 2007.

4 Σχόλια to “Οι περιγραφές της Αμαλίας live”

  1. Κι όμως Ναταλία, μπορείς. Μπορείς, μπορώ, μπορούμε. Ίσως όχι για τον παππού σου, ίσως ούτε για εμάς. Αλλά για τα παιδιά μας σίγουρα.

    Καθένας μας έχει να πει τουλάχιστον μια παρόμοια ιστορία. Ο δικός μου παππούς έζησε τα δύο τελευταία του χρόνια χάρην στον μπαμπά μου. Οι γιατροί τον είχαν ξεγράψει με την πρόβλεψη ότι έχει «μερικές μέρες ζωής» και δεν έδιναν ούτε οξυγόνο. Ο πατέρας μου επέμεινε να του βρει μερικές μπουκάλες, για να συνέλθει τελικά και να ζήσει δύο ακόμη χρόνια περίπου. Καταλαβαίνεις; Ούτε καν οξυγόνο! Ας δεχτώ ότι ιατρικά είχαν δίκιο και δεν υπήρχε πιθανότητα να ζήσει παραπάνω από μια εβδομάδα. Δεν δικαιούται κάθε άνθρωπος έναν θάνατο αξιοπρεπή όμως;

    Το θέμα είναι όχι απλά να συγκινούμαστε από τις ιστορίες αυτές, αλλά και να κάνουμε κάτι. Να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε.

    Τα καλύτερα για τον παππού σου…

  2. perastika…oti k na peis einai ligo. kathe oikogeneia exei k mia paromoia istoria na dihghthei.

    k kala apotelesmata. diabaza gia tis prospatheies sou.

  3. @SK
    Re se efxaristw poly. Vgazeis tosh elpida sto comment..

    @ wise
    Se efxaristw poly..

  4. Pws einai dinaton na iparxoun tetioi an8rwpoi? Telika i an8rwpini zwi exei poly mikri aksia gia mas tous an8rwpous!

    Perastika tou!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: