Αναρωτιέμαι..

Photobucket - Video and Image Hosting

Δεν ξέρω πως αλλά με έπιασα να αναλογίζομαι χθες – για πολλοστή φορά – τις χριστουγεννιάτικες διακοπές στα εξωτερικά (που λέει κι ο παππούς μου).
Κάτι που μου έκανε εντύπωση είναι ο τεράστιος αριθμός διαζυγίων. 2 στα 5 ζευγάρια χωρίζουν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια συνομήλική μου να μου λέει πως ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών στην τάξη της είναι παιδιά χωρισμένων γονιών.
Κάτι άλλο που δεν είναι συνηθισμένο εδώ -σε τέτοιο βαθμό τουλάχιστον- είναι ζευγάρια να συζούν ή να είναι παντρεμένοι χρόνια και συνειδητά να μην κάνουν παιδιά.
Το περίεργο είναι πως όσα ζευγάρια είδα μαζί είτε οικογενειάρχες είτε όχι, άσχετα από τα πόσα χρόνια είναι μαζί, τις ταλαιπωρίες, τα προβλήματα, τα παιδιά (για όσους είχαν) ήταν τρελά ερωτευμένοι ακόμα. Και ήταν ευτυχισμένοι. «Και καλά πως το ξέρεις αυτό; Εσύ τους έβλεπες μόλις κάποιες μέρες ή κάποιες ώρες..», μου λένε οι φίλοι και οι γνωστοί. Αλλά πιστεύω πως την ευτυχία δεν μπορείς να την κρύψεις. Ούτε το γεγονός πως αγαπάς κάποιον. (Εξάλλου ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται). Όταν βλέπεις ένα ζευγάρι και κοιτιέται στα μάτια μετά από 20 χρόνια σχέσης ή όταν ακούς ένα άνθρωπο να σου περιγράφει τη ρουτίνα του ή τα διάφορα προβλήματα στη δουλειά του, στο σπίτι του, κλπ και απ’την άλλη να σου εξηγεί πως τ’αγαπάει έτσι όπως είναι όλα αυτά και στο σύνολο γουστάρει τη ζωή του, όταν κοιτάς τα μάτια του το καταλαβαίνεις πως αποκλείεται να σε δουλεύει.
Δηλαδή εκεί ζουν τις σχέσεις τους στα άκρα. Ή θα είσαι με κάποιον ,θα ζεις ένα θυελλώδη έρωτα μαζί του και θα είσαι ευτυχισμένος ή τον χωρίζεις και ψάχνεις να βρεις κάποιον άλλο με τον οποίο θα το καταφέρεις αυτό. Ακραίο; Ίσως είναι..
«Και τα παιδιά; «, θα με ρωτήσετε. Σάμπως τα παιδιά δεν είναι ευτυχισμένα όταν ο γονιός είναι ευτυχισμένος; Θυμάμαι μια φίλη μου να μου λέει πως δεν αντέχει την κατάσταση στο σπίτι της, γιατί εδώ και κάνα μήνα οι γονείς της είχαν αποξενωθεί τελείως, αδιαφορούσαν ο ένας για τον άλλο και εκτός από τα απολύτως απαραίτητα δε μιλούσαν για τίποτα άλλο. Μια φορά τους κρυφάκουσε να τσακώνονται και κατάλαβε πως δεν χώριζαν «για να μην πληγωθεί το παιδί»..

Advertisements

~ από justelene στο Ιανουαρίου 22, 2007.

5 Σχόλια to “Αναρωτιέμαι..”

  1. Pantos dear, exe ipopsin oti se merikes xores tis evropaikis enosis me sovari koinoniki pronoia, den pantrevontai otan kanoun paidia giati oi anipantres miteres pairnoun trela epidomata!!! Kalo???

  2. Διακρίνω μια στροφή στη θεματική του με τα τελευταία ποστάκια σου, άκρως ενδιαφέρουσα. Χαθήκαμε και ο Λένος σε ψάχνει:-)

  3. @Μaya
    Ναι, το ξέρω..

    @axenbax
    Σ’ευχαριστώ! 🙂
    Φέρε το Λένο την Κυριακή! Μπορείς να μου φέρεις και το «Ψυχ»;

  4. Τα «χρόνια» ζευγάρια ξέρουν να εκπέμπουν πάντα μια «όπως πρέπει» εικόνα και μερικά υπάρχουν μονο για συντηρούν αυτη την εικόνα.

  5. Καλέ μου padrazo,
    το ξέρω. Γνώρισα και ένα τέτοιο ζευγάρι και έχω γνωρίσει πολλά στη -μέχρι τώρα- ζωή μου. Πίστεψέ με όσα είδα δεν είχαν καμία σχέση.. Οι άνθρωποι δεν το έπαιζαν ευτυχισμένοι. Ήταν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: