Πριν το τέλος (Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Photobucket - Video and Image Hosting

Τετάρτη βράδυ.η ώρα εννιά παρά.Ετοιμάζομαι για το φροντιστήριο,όταν ξαφνικά χτυπάει το κινητό.»Έχει Βασίλη σήμερα στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ.Μπορείς;Αν είναι έρχομαι και σε παίρνω απ’όπου θες»..Κλείνω,οι γονείς μου λείπουν.Παίρνω τον πατέρα μου στο κινητό.»Άντε πήγαινε..».Φοράω τη μπλούζα με καμιά εικοσαριά φωτογραφίες του Τσε,μπλούζα για την οποία είχα κεραστεί από ένα σωρό Κούρδους στην Κωνσταντινούπολη..Στο Φροντιστήριο έχουμε μόνο 2 ώρες,αλλά χωρίς διάλειμμα.Η ώρα ανελέητα βαρετή.Η καθηγήτρια φεύγει για 5 λεπτά και το τμήμα ξεσαλώνει.Ο Νίκος βγάζει κινητό για να ακούσει το ματς..»Πόσο είναι το σκορ;»,ρωτάω.Η Γωγώ δίπλα μου ρωτάει «Ποιος παίζει;»..»Μίλαν-ΑΕΚ άσχετη..0-0 μέχρι στιγμής Νατ..».Φεύγω ένα τέταρτο νωρίτερα.Έχοντας αργήσει τρέχω πανικόβλητη,όταν χτυπάει το κινητό μου..Είναι ο αδερφός μου,κάτι θέλει να με ρωτήσει για το ωδείο..»Γιατί ακούγεσαι έτσι;»/»Πώς έτσι;»/»Λαχανιασμένη.»/»Έχω αργήσει,είμαι έξω από τη Μεγάλη Βρετανία και πάω Σύνταγμα τρέχοντας.»/»Μ’αυτά τα ρούχα τρέχεις έξω από το Μεγάλη Βρετανία;Θα σε περάσουν για τρομοκράτισσα!»..αδε4ρφός να σου πετύχει..Συναντίομαστε Σύνταγμα και συνεχίζουμε με αμάξι..Κάνουμε 20 λεπτά για να παρκάρουμε..Πάμε απευθείας στην κεντρική σκηνή όπου εμφανίζεται ο Βασίλης..Ήταν γαμάτη βραδιά..Συνειδητοποίησα ότι ο κύκλος έκλεισε και ότι ένας νέος ανοίγει..

ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Το τραινάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
Κάτω η θάλασσα με ένα καράβι το φεγγάρι ποιο πέρα
Σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ’σαν άσπρο φουστάνι
Σε κρατούσα απ το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει
Στα τραγούδια που λέγαμ’ οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
Χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν
Μια φορά μου ‘χες πει δε μπορεί θα το νοιώσανε κι άλλοι
Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη
Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
Στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
Κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος πριν δω
Σιδερένια η σκάλα και μου ‘λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μια φορά μου ‘χες πει δε μπορεί θα το νοιώσανε κι άλλοι
Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Advertisements

~ από justelene στο Σεπτεμβρίου 15, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: