And the flower was in love with the rain..

Photobucket - Video and Image Hosting
O Γιώργος μου το’πε τις προάλλες:
-Είσαι ερωτευμένη.
-Μπα..
-Φαίνεται στα μάτια σου.
-Μπερδεμένη είμαι.
-Ο έρωτας είναι μπερδεμένος..
Το βλέμμα του με διαπερνά, με διαβάζει ανοικτό βιβλίο.
-Έχω καψουρευτεί, έχω κάνει σχέσεις, μου άρεσαν διάφοροι.. Αλλά έχω ερωτευτεί μόνο μια φορά. Το κατάλαβα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.
-Κορίτσι μου έχω τα διπλάσιά σου χρόνια. Κάτι ξέρω κι εγώ.. Να ερωτεύεσαι κάθε μέρα..

H συζήτηση τελειώνει εδώ, αλλά εγώ σκέφτομαι όσα είχα πει.. Ερωτευμένη.. Έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε. Ακόμη θυμάμαι το τεράστιο κενό στο στήθος όταν δεν ήμασταν μαζί, το βλέμμα του, τις κινήσεις των χεριών του όταν μιλούσαμε.. Ήμουν πολύ εύθραυστη όταν ήμουν μακριά του. Χτύπαγε το τηλέφωνο και ήξερα πότε ήταν αυτός.. Σαν να το’ξερε, μου τηλεφωνούσε όταν ήμουν χάλια..
Αυτή η πληγή δεν έχει κλείσει ακόμα. 

Advertisements

~ από justelene στο Ιουλίου 18, 2006.

8 Σχόλια to “And the flower was in love with the rain..”

  1. Εγώ ερωτεύτηκα πέντε φορές (μετά την εφηβεία). Αλλά μόνο μία φορά έκανα σχέση σαν ερωτευμένοι. Με το Μανώλη.

  2. Ένα βάρος στο στήθος κάθε μέρα…
    Κάθε μέρα που περνούσε και δεν ήταν εκεί…
    Κάθε μέρα που περνάει και δεν είναι εδώ…
    Ένας βαθύς πόνος όταν ήταν κοντά μου…
    Ένας βίαιος χτύπος στην περιοχή της καρδιάς…
    Ακόμα…
    Για πάντα;
    Μπορεί και για πάντα…
    Δεν υπάρχει πιο ωραίο και πιο μισητό πράγμα απ’ τον έρωτα. Είναι ο μόνος που μπορεί να σου δώσει φτερά και την ίδια στιγμή να σου γαμήσει απίστευτα τη ζωή…

  3. Είχα στο γυμνάσιο – λύκειο έναν μεγάλο, ανεκπλήρωτο έρωτα, που κράτησε τουλάχιστον 4 χρόνια. Από τότε έχω ερωτευτεί 4-5 φορές. Τώρα που πλησιάζω στα δεύτερα -άντα, μετά από τόσα χρόνια, όταν τον συναντώ, αντανακλαστικά σχεδόν, χτυπάει η καρδιά μου δυνατά. Απίστευτο…οι πιο έντοπνοι έρωτες είναι οι πρώτοι.

    ΥΓ. Ασε το Γιώργο να λέει! 🙂

  4. Όλοι μας, έχουμε περάσει τέτοιες φάσεις, και ξέρουμε πως είναι να μην είσαι δίπλα σε αυτόν που επιθυμείς. Και τι μπορείς να κάνεις γι’αυτό? Να τα παρατήσεις όλα και να πας να τον βρείς? Ωραία, μπορείς να το κάνεις, τον άλλο άνθρωπο το ρώτησες? Και αν δεν θέλει αυτός/ή? Απλά πληγώνεσαι. End of story. Την έχω πατήσει τόσες φορές έτσι, που δεν λέγεται. Και στο τέλος καταλήγω να ρίχνω το φταίξιμο σε μένα. Ερωτευμένοι υπήρξαμε όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας. Το ωραίο θα ήταν να είναι και οι δύο ερωτευμένοι και όχι ο ένας (ο άλλος μπορεί να λέει ότι είναι ερωτευμένος, αλλά να μην είναι στ’αλήθεια).

    Συμφωνώ με τον Γιώργο. «Να ερωτεύεσαι κάθε μέρα.» Είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Που ξέρεις? Κάποια μέρα θα είναι η τυχερή σου (εγώ ακόμα την ψάχνω αυτή τη μέρα 🙂 🙂 )

  5. Εντελώς συμπτωματικά μου ήρθε αυτό σήμερα με mail:

    Flower of Love

    Sweet, I blame you not, for mine the fault was, had I not been made of common
    clay
    I had climbed the higher heights unclimbed yet, seen the fuller air, the
    larger day.

    From the wildness of my wasted passion I had struck a better, clearer song,
    Lit some lighter light of freer freedom, battled with some Hydra-headed wrong.

    Had my lips been smitten into music by the kisses that but made them bleed,
    You had walked with Bice and the angels on that verdant and enamelled meed.

    I had trod the road which Dante treading saw the suns of seven circles shine,
    Ay! perchance had seen the heavens opening, as they opened to the Florentine.

    And the mighty nations would have crowned me, who am crownless now and without
    name,
    And some orient dawn had found me kneeling on the threshold of the House of
    Fame.

    I had sat within that marble circle where the oldest bard is as the young,
    And the pipe is ever dropping honey, and the lyre’s strings are ever strung.

    Keats had lifted up his hymeneal curls from out the poppy-seeded wine,
    With ambrosial mouth had kissed my forehead, clasped the hand of noble love in
    mine.

    And at springtide, when the apple-blossoms brush the burnished bosom of the
    dove,
    Two young lovers lying in an orchard would have read the story of our love;

    Would have read the legend of my passion, known the bitter secret of my heart,
    Kissed as we have kissed, but never parted as we two are fated now to part.

    For the crimson flower of our life is eaten by the cankerworm of truth,
    And no hand can gather up the fallen withered petals of the rose of youth.

    Yet I am not sorry that I loved you -ah! what else had I a boy to do? –
    For the hungry teeth of time devour, and the silent-footed years pursue.

    Rudderless, we drift athwart a tempest, and when once the storm of youth is
    past,
    Without lyre, without lute or chorus, Death the silent pilot comes at last.

    And within the grave there is no pleasure, for the blindworm battens on the
    root,
    And Desire shudders into ashes, and the tree of Passion bears no fruit.

    Ah! what else had I to do but love you? God’s own mother was less dear to me,
    And less dear the Cytheraean rising like an argent lily from the sea.

    I have made my choice, have lived my poems, and, though youth is gone in
    wasted days,
    I have found the lover’s crown of myrtle better than the poet’s crown of bays.

    Oscar Wilde

  6. Δεν κλείνουν ποτέ στ’ αλήθεια οι μεγάλες πληγές-απλώς παύουν να πονάνε. Τόσο ..

  7. Ax…… gia mena o erwtas eine to pan sth zwh mu, eime 17 xronwn k edw k 5 xronia eime erwtevmenh poly me to sygkekrimeno atomo, kanw sxeseis, alla kanena den erwtevomai apla mu aresei, k 3erw oti o giwrgos eine o efhvikos mu erwtas k den prokeitai na ton 3eperasw pote, ka8e fora pu ton vlepw tremw k xtypa h kardia mu dynata, ton agapaw

  8. Σε καταλαβαίνω Mikaela. Έτσι εγώ αγαπάω τον Γιάννη, είναι κάτι πολύ παράξενο η αγάπη, δεν μπορείς να την ελέγξεις παρά μόνο σε ελέγχει, και όταν ο έρωτας είναι ανεκπλήρωτος και πραγματικός τότε είσαι δυστυχισμένος και βασανίζεσαι συνέχεια από τη σκέψη εκείνου που αγαπάς… Εγώ χώρισα με το Γιάννη μετά από ένα δικό μου λάθος, και μου ξεκαθάρισε ότι δε θέλει σχέσεις μαζί μου. Εγώ υποφέρω, και ξέρω ότι και εκείνος υποφέρει μακριά μου αλλά είναι πολύ εγωιστής για να το παραδεκτεί. Δεν μου απαντάει στα τηλεφωνήματά μου και δεν πίστευα ότι μπορούσα να είμαι τόσο δυστυχισμένη ποτέ, τον θέλω πίσω αλλά πρέπει να μάθω να ζω χωρίς αυτόν αφού δε με θέλει πια κοντά του

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: