Memoirs of a geisha

Photobucket
Είχα διαβάσει το βιβλίο λίγο πριν το Πάσχα.Ακόμα θυμάμαι τις ερωτήσεις των συμμαθητών μου,τα πειράγματα,τα νεύρα μου όποτε το έκλεινα γιατί χτύπαγε το κουδούνι,το χειροποίητο σελιδοδείκτη που βρήκα μες στο βιβλίο..Το κουβάλαγα μαζί μου παντού:στο σχολείο,το φροντιστήριο,το λεωφορείο,το μετρό ακόμα και στις επισκέψεις μου..Το τέλειωσα σε μια βδομάδα αλλά το βίωσα..Λύσσαξα να δω την ταινία,αλλα είχε κατεβεί πλέον από τις αίθουσες..Μέχρι που σήμερα το είδα στο σινεμά της γειτονιάς μου..
Στην Ιαπωνία του 1929, μία φτωχή οικογένεια αποφασίζει να πουλήσει την εννιάχρονη κόρη τους Τσιγιό, στο σπίτι μίας γκέισας, πρακτική ιδιαίτερα συνηθισμένη την εποχή εκείνη. Εκεί, η μικρή Τσιγιό δεν θα αργήσει να γευτεί τη σκληρότητα των γύρω της, εξαιτίας της απαράμιλλης ομορφιάς και εξυπνάδας της, προσόντα που όπως είναι φυσικό προκαλούν τη ζήλια. Ευτυχώς, για την Τσιγιό, όταν μία άλλη γκέισα, η Μαμεχά, βρεθεί στο δρόμο της και αναγνωρίσει τα προσόντα της, την «αγοράζει» και τη μεταφέρει στο δικό της σπίτι. Εκεί, υπό την καθοδήγηση της Μαμεχά, η Τσιγιό θα μετονομαστεί σε Σαγιουρί και θα εκπαιδευτεί σε όλα όσα οφείλει να γνωρίζει μία γκέισα για να μπορέσει να επιβιώσει και να διακριθεί. Σύντομα, η φήμη της μεγαλώνει και έτσι της δίνεται η δυνατότητα να εισχωρήσει στην καλή κοινωνία και να γνωρίσει τον πλούτο, αλλά και τους σημαντικούς ανθρώπους της εποχής της. Ξαφνικά όμως, η δίνη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου παρασέρνει τα πάντα στην Ιαπωνία, αλλάζοντας ολοκληρωτικά και τη ζωή της Σαγιουρί. Όμως, ακόμα και όταν όλα γύρω της γκρεμίζονται, ο έρωτάς της για έναν άντρα θα είναι για πάντα το σταθερό σημείο αναφοράς της…
Ωραία φωτογραφία (αλλά όχι και για Όσκαρ),μουσική,πολύ καλή σκηνοθεσία,κοστούμια,ερμηνείες,σκιαγράφηση της εποχής..Με χάλασε (όπως αναμενόμενο) το σενάριο,με πολλά κενά,πρόσθετα πράγματα.Επίσης δεν έδινε μια ξεκάθαρη εικόνα για το τι τελικά είναι μια γκέισα…
Στο βιβλίο ανακάλυπτες τα μυστικά των γκεισών,την παράδοση και την ιστορία της Ιαπωνίας,την καθημερινή ζωή.Το κείμενο ήταν ζωντανό,γλαφυρό,οι εικόνες ξεπηδούσαν από μέσα του..Σε μερικά σημεία νόμιζες πως άκουγες τη φωνή της Σαγιουρί,να διηγείται τη ζωή και τα βιώματά της..Αν και από χαρτί ένιωθες την ανάσα της,τις μυρωδιές των φαγητών και των καλλυντικών της,τα αισθήματά της..
Συμβουλή:Δείτε την ταινία και μετά διαβάστε το βιβλίο..

Advertisements

~ από justelene στο Ιουλίου 7, 2006.

3 Σχόλια to “Memoirs of a geisha”

  1. Ωραίο κείμενο justelene!Για τις γκέισες είχα δει ένα αφιέρωμα στην ερτ, πολύ καλό.Πάντα με μάγευε η κουλτούρα της Ιαπωνίας…:)

  2. Πω πω! λαχτάρα! Άξιζε τον κόπο για ένα εισιτήριο να περάσετε όλα αυτά;

  3. Γμτ πού πήγε το comment μου;;;;
    Αφήνω εδώ γιατί με το πάνω ποστ κάτι παίζει με τα σχόλια.
    Τέσπα…μ ‘άρεσε αυτό με τα «ψώνια»!Δε λες καλύτερα ότι γυρίσαμε γύρω στις πέντε φορές όλο το Μοναστηράκι και τα περίχωρα και αδειάσαμε δυο καράφες νερό στο «Θανάση» γιατί τόσο που μιλούσαμε στέγνωνε συνέχεια το στόμα μας;
    :Ο)
    Δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο για ένα εισητήριο, πάντως θα’χεις να τα διηγείσαι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: