Περιπέτειες για τα μάτια ενός αγνώστου Part.1

Photobucket - Video and Image Hosting
Απ’το ημερολόγιό μου (πριν 2 χρόνια):
«Γράφω τις χθεσινές περιπέτειες,γιατί είναι τόσο μοναδικές,που θα μπορούσε να γυριστεί ταινία μ’αυτές σενάριο..
Χθες,έλειπε ο μπαμπάς στο χωριό και εμείς είπαμε να πάμε στο Σπύρο και στο Μαρίνο στην Αγία Παρασκευή.
Λίγο πριν φύγουμε λερώνεται η μπλούζα μου και επειδή η μάνα μου μόλις είχε σφουγγαρίσει μου δίνει να βάλω μια δικιά της, «για να μην μπω στο δωμάτιο και το λερώσω»..Αυτή η μπλούζα αρέσει σ’όλους εκτός από εμένα,αλλά τι να κάνω;
Κατά τις 7.30,παίρνουμε ένα ταξί και μας πάει μέχρι το σταθμό της Κατεχάκη.Εκεί παίρνουμε το Α5.Επειδή ήταν πήχτρα καθόμαστε όπου βρούμε κενή θέση.Ενώ βλέπω και τη μάνα μου και τον αδερφό μου,αλλά αυτοί δεν μπορούν να δουν ο ένας τον άλλο.Η μάνα μου κάθεται στη γαλαρία.Και κάνει μια στάση το λεωφορείο και κατεβαίνουν πολλοί..Και αδειάζουν οι δύο θέσεις δίπλα στη μαμά.Και κάθεται παραδίπλα της ένας τύπος.Είχα μείνει και τον χάζευα.Για λίγα λεπτά θα’χα μείνει και μ’ανοικτό στόμα..Ξαφνικά με βλέπει και αρχιζει να με κοιτάει κι αυτός.Κοιτιόμασταν όλη την ώρα της διαδρομής.Ήμουν στο δίλημμα : προφασιζόμενη πως κάτι ήθελα απ’τη μαμά να πάω και να κάτσω ανάμεσά τους ή να μείνω εκεί που είμαι; Τελικά αποφάσισα το δεύτερο γιατί απ’τη μια θα μ’έπαιρνε για παιδί της μαμάς και απ’την άλλη τι να κάνω μ’αυτή δίπλα μου;Κατεβαίνουμε πριν απ’αυτόν και ενώ το λεωφορείο φεύγει και ο αδερφός μου με τη μάνα μου έχουν ήδη αρχίσει να περπατούν για το σπίτι εγώ στέκομαι και βλέπω το λεωφορείο ν’απομακρύνεται..Και κάποια στιγμή γυρνά αυτός απ’τη γαλαρία,βλεπόμαστε και με χαιρετάει..Στο σπίτι πιάνουμε αρχικά τη συζήτηση και μετά λέμε να πάμε στην Κεντρική Πλατεία στα Goody’s.Οι γονείς των παιδιών λένε να μην πάμε με ποδήλατα,τους λέμε ναι και φεύγουμε.Κάτω μας περίμενε ένας άλλος γνωστός,ο Πάνος με το ποδήλατο.Βγάζουν και τα παιδιά τα δικά τους,αλλά τα ποδήλατα ήταν τρία και εμείς πέντε.Όμως τα δύο είχαν «πατάκια» πάνω στα οποία στηρίζεται κάποιος όρθιος ενώ ένας άλλος κάνει ποδήλατο,άρα χωράγαμε.Το πρόβλημα ήμουν εγώ που δεν μπορούσα ούτε πάνω στα πατάκια ούτε με άλλον πάνω μου στο ποδήλατο.Έτσι μου έδωσε ο Πάνος το δικό του.Μπροστά μου ο Σπύρος με το Γιάννη στα πατάκια και πίσω μου ο Μαρίνος με τον Πάνο στα πατάκια.Οι μπροστινοί πήγαιναν πολύ γρήγορα και άνετα ενώ από πίσω μου άκουγα μόνο παράπονα..«Μαλάκα,κανόνισε να με ρίξεις μες στη Μεσογείων τέτοια ώρα που γίνεται της πουτάνας»..

Advertisements

~ από justelene στο Ιουνίου 15, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Περιπέτειες για τα μάτια ενός αγνώστου Part.2

Photobucket - Video and Image Hosting
«Φτάνουμε λοιπόν στην πλατεία,παίζουν λίγο τα παιδιά με τα ποδήλατα,πάμε στα Goody’s..Εγώ,ο Μαρίνος και ο Πάνος παραγγείλαμε για όλους,ενώ ο Σπύρος με το Γιάννη βρήκαν τραπέζι έξω. Καθίσαμε, τρώγαμε και συζητάγαμε.Σε κάποια στιγμή όμως βλέπουν ένα ξανθό αγόρι να κάθεται με άλλους σ’ένα τραπέζι. «Ρε σεις,αυτό δεν είναι το αγοράκι που πλακώσαμε τις προάλλες; Και τώρα κάθεται με 19χρονους και 20χρονους!»Ξάφνου,ο Πάνος που καθόταν δίπλα μου εξαφανίζεται κάτω απ’το τραπέζι. «Όταν περάσει ο τύπος με το κόκκινο καπέλο φωνάξτε με»..
Μετά περάσαμε απένταντι,στην πλατεία.Είχε γίνει ένα τρακάρισμα και οι οδηγοί βριζόντουσαν..
Ήταν πολύ όμορφη και πολύ μεγάλη. Είχε συντριβάνια, γεφυρούλες, δέντρα, παγκάκια σ’ένα σημείο και ενώ οι άλλοι μου είπαν που θα είναι εγώ έμεινα εκεί.Έριξα και ένα λεπτό στο συντριβάνι.(Μη χάσω!)Έκανα μια ευχή:Να ξαναδώ τον Τύπο του λεωφορείου..Σε λίγο έρχεται ο Μαρίνος και με παίρνει να πάμε εκεί που’ταν και οι άλλοι.Ο Πάνος πήρε το ποδήλατό του και μαζί με το Σπύρο και το Γιάννη έκαναν αγώνες.Εγώ με το Μαρίνο κάναμε βόλτες,μέχρι που μας φωνάξανε.Εγώ δεν ήθελα να πάρω μέρος σε αγώνα με ποδήλατα και πατάκια και κάθισα και έβλεπα όσους έκαναν σκέιτ..Στα σκαλιά πίσω απ’τους σκέιτερ καθόταν ποιος άραγε;Ο άγνωστος του λεωφορείου..Μόλις με προσέχει αρχίζουμε να κοιτιόμαστε πάλι.Εγώ είχα κουμπώσει μέχρι πάνω το μπουφάν μου για να μη φαίνεται η μπλούζα της μάνας μου.Επειδή το μπουφάν ήταν άσπρο(της ξαδέρφης μου παλιό) δεν ξέρω αν φαινόμουν πιο φλωράκι έτσι τελικά..Τελικά με τον Άγνωστο κοιτιόμασταν ατέλειωτα,και απ’ότι κατάλαβα ήταν η ψυχή της παρέας γιατί όποιος κατέφθανε στο μέρος χαιρετούσε πρώτα αυτόν.Αυτός όμως δεν κοίταγε αλλού.Ήρθε όμως μια παρέα και μου τον πήρε.Αυτός,ακόμα και όταν έφευγε με κοίταζε..Λέω θα γυρίσει σε λίγο.
Στο μεταξύ μου έδωσε ο Πάνος το ποδήλατό του για να κάνω κι εγώ τις βόλτες μου κι εγώ άρχιζα να ψάχνω για τον Άγνωστο στην αχανή για μένα πλατεία..Μετά από αρκετή ώρα γυρνάω χωρίς επιτυχία εκεί που ήταν οι άλλοι αλλά δεν τους βρίσκω και ξεκινάω νέο κύκλο ερευνών για τον εντοπισμό τους..Η ώρα περνούσε χωρίς αποτέλεσμα και τα’χα παίξει γιατί δεν ήξερα πώς να γυρίσω και είχα ξεχάσει το κινητό στο σπίτι τους..
Τελικά ήρθαν,πήραμε κόκα-κόλες και σοκολάτες απ’το περίπτερο και καθίσαμε σε κάτι σκαλιά και τα λέγαμε..Μου είπαν πως όταν γυρνούσαν παρακολούθησαν ένα γέρο που έβριζε κάποιον,γιατί είχε παράρει στο πάρκιν των λεωφορείων..Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι.Έλα όμως που οι γονείς του Πάνου είχαν κάτσει σ’ένα μπαράκι εκεί κοντά και αυτός θα έμενε κι άλλο.Λέμε να πάρουν ο Σπύρος και ο Γιάννης τα ποδήλατα και ο Μαρίνος προσφέρθηκε να με συνοδεύσει και να γυρίσουμε με τα πόδια..Παιρνάγαμε από πολλά στενά και στην αρχή φοβόμουν,αλλά σιγά σιγά άρχισα να χαλαρώνω..Και πάνω που είχα αρχίσει να χαλαρώνω ακούω τον Μαρίνο «Μη μένεις πίσω.Κυκλοφορούν πολλοί ανώμαλοι.Αν δεις κανένα κάνε ότι δεν τον είδες».Πανικοβλήθηκα,αλλά τι να κάνω;Φτάσαμε σώοι σπίτι και ακριβώς στην ώρα μας.Μετά από λίγο φύγαμε και για το σπίτι.
«Τι βράδυ κι αυτό;»,μου κάνει ο Γιάννης.»..

~ από justelene στο Ιουνίου 15, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: