Φαρμακωμένη

Photobucket - Video and Image Hosting

Σιγά σιγά ανοίγουν όλες οι πληγές μου.Οι περαστικοί στο δρόμο με κοιτούν καχύποπτα,οι φίλοι με ρωτούν τι έχω και δεν μπορώ να απαντήσω.Στέκομαι και κοιτάζω τις ανοιχτές πληγές μου:παλιούς έρωτες,ταξίδια μακρινά,εξωτικά,πρόσωπα διάφορα,μεγάλα και μικρά,γνωστά και άγνωστα,αγόρια και κορίτσια..Και μ’όλα αυτά μου’ρχονται εικόνες,μυρωδιές,μακρινές αγκαλιές,όνειρα και τραγούδια.Ξυπνώ τις καλά κοιμισμένες επιθυμίες μου.Γίνομαι άγρια,ίσως κι επικίνδυνη.Φοβάμαι για το πως θα ξυπνήσω κάποιο πρωί,για το πως και σε τι θα έχω μεταμορφωθεί..Και ξάφνου τα ξεχνάω όλα και προσγειώνομαι ανώμαλα στην πραγματικότητα.

Λίγοι στίχοι του Πορτοκάλογλου:

Ότι με πλήγωσε πριν χρόνια
δυο λόγια που μου είχαν πει
γίνονται ξαφνικά μαχαίρι
σε κάποια ανύποπτη στιγμή

Κι εσύ όταν λείπεις σε ταξίδι
στεγνώνει μέσα μου ο καημός
σαν τη φωτιά μου καίει την πέτρα
κι όμως δε γίνεται καπνός

Ότι με πλήγωσε πριν χρόνια
με σφράγισε για μια ζωή
κλείνεις τα σπίτια, κλείνεις δρόμους
όμως δεν κλείνεις την πληγή

Advertisements

~ από justelene στο Ιουνίου 4, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: