Σιγά μη σκάσω

Βγαίνω και τον βλέπω μπροστά μου.Ξεχώριζε μες στη μικρή λιτανεία που είχε πλημμυρήσει το μικρό θεατράκι νωρίς το πρωί.Καθόταν με τους άλλους.Πάω προς το μέρος τους ψάχνοντας μια δικαιολογία για να κάτσω μαζί τους.»Πώς σας φάνηκαν»,ξεστομίζω τελικά και ο καθένας σπεύδει να μου απαντήσει.Μου μιλάνε μα δεν τους ακούω.Μέχρι που μου μιλάει αυτός.»Πώς τα πας;Πώς έγραψες;».Κι ενώ απαντώ βλέπω τον πανικό που επικρατεί γύρω μου..»Τι κάνουν μέσα τόση ώρα?»,»Τι γίνεται?»,»Γιατί δε βγαίνουν?».Μας καλούν με μια κραυγή..Μες στην αίθουσα όλοι ψάχνουν κάποιον ν’αντιγράψουν,κλείνουν τα κινητά.Τελευταία στιγμή βρίσκω άδειο το 1ο θρανίο.Πίσω μου ο Γιώργος.Γυρνάω και μου χαμογελάει.Ο Ευθύμης με ρωτάει τι είναι οι ηλιακές κηλίδες και ξαφνικά όλοι έχουν την ίδια απορία.Κάποιοι βάζουν τα κλάμματα,οι καθηγητές τσακώνονται,η επιτηρήτρια προσπαθεί να μας ηρεμήσει..Σκέφτομαι:»Όλα αυτά για τις κηλίδες;Αξίζουν τέτοιο χαμό;».Σηκώνομαι και φεύγω.

Advertisements

~ από justelene στο Μαΐου 29, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: